Ewangelia według Mateusza 6,7-15

”Jezus powiedział do swoich uczniów:  - Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich. Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zbaw ode złego. Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.”

Najważniejsza modlitwa chrześcijan, u Mateusza jest jej wersja dłuższa, która przeszła do pacierza, Łukasz ma krótszą. Są oczywiście problemy translatorskie, najważniejszy chyba z prośbą tłumaczoną przez wieki za Wulgatą: „i nie wódź nas na pokuszenie”. Zapytano z czasem, jak Bóg może nas kusić, czyli namawiać do złego: jest to przecież czynność wyłącznie szatana. Zmieniano zatem albo tak, jak tu, w Biblii Tysiąclecia, albo inaczej tłumacząc termin grecki, oznaczający ogólniej w ogóle próbę, na którą przecież Bóg wystawiać może.

A te różne pomysły i w ogóle różne wersje polskie tekstu, parafrazy i inne literackie opracowania Modlitwy Pańskiej poczytać sobie można w dziele imponująco potężnym (dwa tomy po kilkaset stron każdy) i pięknie wydanym. Tę ogromną literaturę zebrał i opracował Jan A. Choroszy, a wydrukowała w roku poprzednim wrocławska Agencja Wydawnicza a linea.

W wstępie od wydawcy wyczytałem rzecz ciekawą: polski tekst tej modlitwy musiał powstać bardzo dawno, ponieważ w kościelnych statutach synodalnych z XIII wieku jest zalecenie, by w ramach łacińskiej liturgii mszalnej odmawiać Ojcze nasz w języku ludu razem z Wierzę (Credo). „Przypuszcza się też - dodaje wydawca - że już w X wieku mógł powstać polski przekład Ojcze nasz - modlitwy nazwanej pacierzem”.

Ale może jeszcze ciekawszy jest taki oto tekst Oriany Fallaci (w przekładzie Wojciecha Solińskiego):
„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, rzezi naszej codziennej daj nam dzisiaj, zbaw nas od wszelkiego miłosierdzia, wszelkiej miłości i wszystkiego, czego nauczył nas syn twój, bo to i tak zawsze mieliśmy za nic, mamy za nic i mieć będziemy za nic, i niech tak się stanie”. Gorzko, ale prawdziwie.