Ewangelia Mateusza 25, 31-46

W tej wciąż zapoznawanej perykopie mamy podstawę dla ekumenizmu w najszerszym znaczeniu. Jest tam wizja Sądu Ostatecznego, w którym zostaje rozstrzygnięta ostatecznie sprawa wartości człowieka. Nie mierzy się ona żadnym kryterium konfesyjnym: ważne jest naprawdę to, co zrobiliśmy albo czego nie zrobiliśmy bliźniemu będącemu w potrzebie. W tym bliźnim, każdym bliźnim jest sam Bóg.

Wielki teolog współczesny Karl Rahner ukuł pojęcie „chrześcijan anonimowych". Takich, co w istocie są chrześcijanami, choć nawet sami za takich się nie uważają. Krytykowano ten pomysł z różnych stron, odczuwano to na przykład jako kaperowanie wyznawców, ale tu chodzi o coś przeciwnego: że Bóg jest szerszy niż kościelne opłotki. Gdyby mi muzułmanie powiedzieli, że jestem w gruncie rzeczy wyznawcą Allacha, uznałbym to za komplement.

Wynieść na katolickie ołtarze Janusza Korczaka? Zacznijmy może od świętych prawosławnych i protestanckich. Zapytawszy przedtem tamte Kościoły, czy mają na to ochotę (protestanci zresztą nie czczą tak nikogo z ludzi), uznajmy w ten sposób, że katolik może być świnią, a niekatolik świętym. Amen!

PS. Przeczytałem niezwykłą książkę o miłości bliźniego pt. „Drugie życie". Dyrektor jednego z wrocławskich banków Janusz Zierkiewicz opowiada o tym, jak przeżył, bo mu przeszczepiono wątrobę. Opowieści owej wysłuchał i opracował ją Jan A. Choroszy (Agencja Wydawnicza alinea, Wrocław 2007). Sporo medycyny, ale również etyki: problem przekazywania swoich organów bliźniemu, gdy już mnie na nic się nie przydadzą, bo umieram. Forma książki oryginalna, bo skomponowana w formie wielogłosu: obok córki Zierkiewicza, jego przyjaciela i współpracownika w banku występują lekarze różnych specjalności, psycholog, filozof, dwaj duchowni.